• 1.jpg
  • 2.jpg
  • 3.jpg

Miejscowości

Wiadomości

Okolice Soliny i Polańczyka

Okolice Soliny i Polańczyka (4)

Dawna parafialna greckokatolicka cerkiew w Bóbrce znajduje się w centrum miejscowości w bliskim sąsiedztwie o drogi Solina - Uherce Mineralne. Wzniesiono ją w 1937 roku na miejscu starszej, drewnianej świątyni. Jest obiektem orientowanym, murowanym, podtynkowanym. Obecnie pełni rolę kościoła pod wezwaniem Serca Jezusa. Opiekują się nią ojcowie Pallotyni - Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

Sanktuarium Matki Bożej Pięknej Miłości w Polańczyku mieści się w dawnej cerkwi pod wezwaniem św. Paraskiewy. Pierwotna drewniana świątynia unicka powstała w miejscowości w XVIII wieku dzięki fundacji cesarzowej Marii Teresy. Współczesną murowaną cerkiew wybudowano w 1907 roku. Po wojnie ten obiekt sakralny przejął kościół rzymskokatolicki. Wyposażenie świątyni pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Polski pochodzące z I połowy XX wieku przeniesiono z opuszczonej cerkwi w Łopience. Odwzorowano je od starego wyposażenia z II połowy XVIII wieku.

kosciolpolanczyk

Na uwagę zasługuje główny ołtarz z cenną ikoną Matki Boskiej z Dzieciątkiem z I połowy XVIII wieku. Jest to słynąca łaskami kopia obrazu z Werchratów-Krechowy koło Żółkwi. Ikona przedstawia Marię przytulającą policzek do twarzy Dzieciątka Jezus. To popularny w sztuce wschodniego chrześcijaństwa sposób przedstawienia, który z grecka nazywa się Eleusa, a z rosyjska Umilienije. Miał on ukazywać silną więź uczuciową między Jezusem i jego Matką. O obrazie pojawia się wzmianka w dokumentach z 1756 roku z Łopienki należącej do dóbr rodziny Strzeleckich. Ikonę Bogurodzicy w Łopience uważano za cudowną i objęto ją kultem. Po II wojnie światowej i wysiedleniach przed zniszczeniem uratował obraz wraz z głównym ołtarzem pierwszy po 1945 roku proboszcz parafii Polańczyk, ks. Franciszek Stopa - kapelan Armii Krajowej z czasów okupacji. Duchowny w 1947 roku przywiózł cenne wyposażenie cerkwi z Łopienki do swojej nowej parafii. Ze starej świątyni przywieziono również krucyfiks z XVIII wieku.

3-DSC02135

W 1999 roku obraz udekorowano koronami poświęconymi przez Jana Pawła II.

4-DSC02136

Anna Twardy

www.wbieszczadach.net Bieszczadzki Portal Turystyczny

Opis na podstawie następujących książek:

1. Śnieżyńska-Stolotowa E., Stolot F., Lesko, Sanok, Ustrzyki Dolne i okolice, Warszawa 1982,

2. Orłowski S., Taranowski P., Na bieszczadzkich obwodnicach. Część I. Duża obwodnica, Rzeszów 2008.

3. Szyma M., Bieszczady na weekend. Przewodnik turystyczny, Bielsko-Biała 2006

…przez okna cerkwi
rozjaśnia ukłonem
twarz Madonny
która ikoną łączy dwa krzyże….
Jan Szelc

Spośród kilkuset bieszczadzkich świątyń w ciągu ostatnich lat szczególną uwagę turystów przykuwa niewielki drewniany budynek sakralny w Górzance. Obecnie pełni on rolę kościoła parafialnego pw. Wniebowstąpienia Pana Jezusa. Postawiono go w 1718 roku, prawdopodobnie pełnił rolę łacińskiej kaplicy dworskiej, jednakże we wsi oprócz katolików obrządku łacińskiego mieszkali również Rusini – wierni obrządku wschodniego. Ci ostatni dzięki działaniom austriackiego zaborcy stali się w roku 1835 właścicielami omawianej świątyni, którą rozbudowano i 10 sierpnia poświęcono jako cerkiew pw. Świętej Paraskewy. Podobnie jak i inne bieszczadzkie obiekty sakralne obrządku wschodniego, górzańska cerkiew po II Wojnie Światowej przez ponad dwadzieścia lat stała opuszczona i zamknięta. W czasach PRL-u nikt z władz nie przejmował się tego typu budynkami, przed zniszczeniem nie uchroniło się prawie trzysta bieszczadzkich cerkwi. Przeznaczano je na budynki gospodarcze (w tym owczarnie), magazyny lub oddawano do rozbiórki, a niektóre nawet wysadzano. Peryferyjne położenie i trudny dojazd przyczyniły się do tego, że cerkiew z Górzanki ocalała. Zniszczeniu uległy dwie świątynie w sąsiedniej Wołkowyi. Był to murowany kościół z 1842r z zabytkowymi organami, którego gruzy spoczywają na dnie zatoczki Zalewu Solińskiego oraz cerkiew greckokatolicka z 1833 r., po której została ruina parawanowej dzwonnicy, podmurówka i kilka nagrobków na przycerkiewnym cmentarzu. Obiekty te zburzono w październiku z 1967 roku, podając jako powód spiętrzanie wód powstającego Zalewu Solińskiego. Dzięki staraniom ks. Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka i lokalnej społeczności w 1969 roku zezwolono na utworzenie w Górzance parafii rzymsko-katolickiej. Wydarzenie to poprzedziły represje stosowane przez władzę ludową na wiernych i kapłanach odprawiających msze przy kapliczce w Górzance i na cmentarzu przycerkiewnym w Wołkowyi.

1-DSC 0126
Obecnie turyście przybywającemu do Górzanki towarzyszy zachwyt nad przepiękną doliną potoku Wołkowyjka. Nie brak tu miejsc noclegowych oraz atrakcji w postaci zorganizowanych przejazdów bryczkami i wozami taborowymi. Sercem Górzanki jest jednak drewniana świątynia, do której docieramy przechodząc przez most i wspinając się po schodach. Otaczają ją pomnikowe dęby i lipy, spośród których najstarszy dąb liczy sobie w obwodzie (na wysokości 130 cm od ziemi) 698 cm obwodu, co czyni go jednym z trzech największych dębów w Bieszczadach (obok „Starucha” z Łukowego i „Szumnego” z Kalnicy).

1-DSC 0142

Pomnikowy okaz dębu szypułkowego w północno-wschodnim narożniku świątyni

Świątynia w Górzance jest budynkiem trzyczęściowym, drewnianym, postawionym na kamiennej podmurówce. Dach pokryty jest blachą, ściany oszalowane są deskami. U podstawy, gdzie kończy się drewniana część konstrukcji, wieńczy ją fartuch wykonany z gontu, czyli łupanych wzdłuż włókien deseczek.

1-DSC 0129

Ambona i fragment najstarszego ikonostasu - Chrystus Pantokrator

 

Wchodzącym do świątyni ukazuje się unikatowe wnętrze z wieloma ciekawymi elementami wyposażenia charakterystycznego dla kościoła rzymsko- katolickiego i cerkwi greckokatolickiej. Zachował się tu barokowy łaciński ołtarz główny z przedstawieniem Marii Magdaleny Pokutnicy. Na ołtarzu tym znajduje się również osobliwe tabernakulum, gdzie na drzwiczkach znajdujemy wizerunek kostki chleba tzw. prosfory zamiast białej hostii, co świadczy o jego unickim charakterze. Elementami łacińskimi są ołtarze narożne: św. Michała Archanioła i Jana Chrzciciela z obrazem Chrystusa Ecce Homo.

1-DSC 0130

Ołtarz w Górzance

Wyjątkowym miejscem w każdej cerkwi jest ikonostas, czyli ściana świętych obrazów. Oddziela on nawę, gdzie gromadzą się wierni, od prezbiterium, miejsca w którym kapłan spotyka się z Panem Bogiem. W Górzance zobaczymy fragmenty trzech ikonostasów. Najstarsze ikone (Chrystusa Pantokratora, proroków i krzyż) zawieszone zostały na ścianie nad zakrystią. Uwagę wszystkich zwiedzających przykuwa bez wątpienia płaskorzeźbiony ikonostas umieszczony w ramie nad ołtarzem. Jest on prawdziwym unikatem w skali Karpat.Ikonostas w cerkwi w Górzance Wykonany został w 1756 roku z lipowego drewna. Zdjęto go na początku XX w., gdyż uznano go za niekanoniczny i po jego demontażu płaskorzeźby zastąpiono ikonami, które obecnie można podziwiać na chórze w zachodniej części nawy. Płaskorzeźbiony ikonostas przez ponad 100 lat przechowywany był w świątyni. Odnowiony i zrekonstruowany w latach 2003-2013 stał się magnesem przyciągającym turystów z Polski i zagranicy. Pod efektowną drewnianą kotarą, która symbolizuje zasłonę Świątyni Jerozolimskiej (lub scenę na niebie towarzyszącą śmierci Zbawiciela) znajduje się scena Ukrzyżowania. U podstawy krzyża umieszczono narzędzia Męki Pańskiej: gwoździe, młotek, obcęgi, gąbka, rózgi, kości do gry i sukna. Po prawej stronie krzyża widoczna jest sylwetka Archanioła Gabriela. Po prawej i lewej stronie sceny pasyjnej wykonano wizerunki proroków i patriarchów starotestamentowych. Kolejne przedstawienia umiejscowione poniżej, ukazują oblicze Chrystusa Pantokratora – Władcy Wszechświata w otoczeniu dwunastu uczniów – apostołów. Każdy z nich przedstawiony jest z atrybutem (narzędziem ich męczeńskiej śmierci lub Ewangelią). Dolna część ikonostasu, aby nie zasłaniać ołtarza, została umieszczona na południowej ścianie prezbiterium. Znajdują się tam ikony świąteczne, czyli prazdniki rozpoczynające się świętem Narodzenia Maryi Panny i zakończone ikoną Podwyższenia Krzyża Świętego. Poniżej prazdników widnieje się rząd ikon namiestnych przedzielonych charakterystycznymi otworami: wrotami carskimi (pośrodku) i dwoma wrotami diakońskimi (umiejscowionymi symetrycznie po bokach). Od lewej rząd ten zaczyna się wizerunkiem św. Mikołaja, najczęściej spotykanego świętego, przedstawianego na karpackich ikonach. Kolejną ikoną jest Maryja z Dzieciatkiem w typie Hodegetria, czyli Matka Boska Przewodniczka, dłonią wskazującą na Króla Świata. Wrota Carskie przedstawiają scenę Zwiastowania, zwieńczoną kielichem obfitości. Nad wrotami carskimi znajduje się przedstawienie Ostatniej Wieczerzy.Ostatnia Wieczerza Następną ikoną po prawej stronie wrót carskich jest oblicze Chrystusa Nauczającego z otwartymi stronami Ewangelii w lewej dłoni. Niezmiennie w każdym ikonostasie (pierwsza od prawej strony) umieszczona jest ikona chramowa, ukazująca patrona świątyni. W Górzance mamy do czynienia z św. Paraskewą, która w III w n.e. zginęła śmiercią męczeńską za wiarę, w Ikonum na terenie dzisiejszej Turcji. Jest ona patronką narzeczonych i domowego ogniska.

1-DSC 0126

Całe wnętrze świątyni pokrywa polichromia, odnajdujemy ją na drewnianych ścianach i zawieszonych płaskich stropach. W sklepieniu nawy przedstawiono wizerunek Trójcy św. z czterema ewangelistami w narożnikach. W prezbiterium mieści się wizerunek Boga Ojca w otoczeniu cherubinów. Pozostałymi ciekawymi elementami świątyni w Górzance są fragmenty wyposażenia ze zniszczonego kościoła z Wołkowyi: dwie figury przy tabernakulum (św. Stanisław Biskup i św. Kazimierz Królewicz), konfesjonały, stacje drogi krzyżowej, ołtarz boczny Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Antoniego, krzyż przy ołtarzu, ambona, obraz św. Józefa i obraz Matki Bożej Niepokalanej.
Wyjątkowość Górzanki na tle innych bieszczadzkich świątyń podkreślają nie tylko osobliwości w postaci starodrzewia, wyposażenia kościoła i jego ciekawej historii. Tworzą ją także ludzie, którzy walczyli o swoją świątynię, szanowali wschodnie i zachodnie elementy wyznań oraz przyczynili się do ukazania jej ekumenicznej treści. Klimat świątyni w Górzance tworzą również historie z życia kapłanów z nią związanych: ks. Adama Bileckiego wielkiego patrioty i działacza niepodległościowego (przy cerkwi znajduje się dzwonnica parawanowa z wmurowaną pamiątkową tablicą upamiętniającą jego sylwetkę) oraz ks. Jana Siuzdaka - proboszcza z Wołkowyi, który poniósł męczeńską śmierć w hitlerowskich obozach zagłady. Najnowsza historia omawianej świątyni jest dziełem wyjątkowego kapłana - ks. Piotra Bartnika, przewodnika górskiego, bez którego udziału wielu ludzi gór (przewodników górskich, goprowców i miłośników Bieszczadów) nie wyobraża sobie drogi Krzyżowej na Tarnicę, czy Mszy św. w opuszczonej cerkwi w Łopience. Dzięki jego ciężkiej pracy, uporowi, umiejętności zjednywania ludzi i rozpalania w ich sercach płomienia wiary, dziś możemy dziś podziwiać ponad 300-letną historię przepięknej budowli sakralnej w sercu Bieszczadów.

Piotr Kutiak
www.przewodnik-bieszczady.pl

1-DSC 0127

Ołtarz boczny - Jan Chrzciciel

1-DSC 0128

 

Ołtarz boczny - Michał Archanioł

1-DSC 0136

1-DSC 0137

1-DSC 0138

1-DSC 0132

1-DSC 0133

1-DSC 0134

1-DSC 0135

1-DSC 0386

 

 

Dawną greckokatolicką cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy w Bereźnicy Wyżnej wybudowano dzięki fundacji Mikołaja Krajewskiego. Prace nad świątynią wykonał majster ciesielski, Jan Hnatkowski. Budowlę ukończył w 1839 roku.

Drewniana cerkiew powstała na podmurowaniu kamiennym. Ma konstrukcję zrębową i jest szalowana. Trójdzielna budowla sakralna nie posiada babińca wyodrębnionego w bryle. Prezbiterium zbudowano na planie prostokąta wraz z zakrystią, z którą łączy się od północy. Nawa świątyni jest szersza i kwadratowa. Babiniec cerkwi jest prostokątny, a jego przedsionek, z którym łączy się od zachodu, ma konstrukcję słupową. Nad oknami znajdują się pulpitowe nadokienniki. Dachy świątyni pokrywają blachy. Nad prezbiterium, nawą i babińcem jest czterospadowy dach z wysuniętym okapem, zaś nad zakrystią i przedsionkiem są dachy pulpitowe. Nad nawą wznosi się sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z baniastym hełmem podbitym blachą.

Wewnątrz cerkwi znajduje się strop płaski. Podwieszony chór muzyczny posiada ażurowy parapet. Prostokątny portal z przedsionka do babińca ma wyryty napis fundacyjny i datę budowy.

W świątyni można zobaczyć fragmenty strefy Deesis z ikonostasu, z ikonami pochodzącymi z XVII wieku oraz polichromię sufitowo-ścienną. Są one słabo czytelne. Poza tym na uwagę zasługują dwa ludowe krzyże procesyjne z XIX wieku, epitafium inskrypcyjne Karola Szczepanowskiego właściciela Bereźnicy Wyżnej, feretron z ludową rzeźbą Matki Boskiej, kielich z symbolami starotestamentowymi na stopie z 1858 roku i promienista, empirowa monstrancja z 1844 roku ufundowana przez Annę i Grzegorza Domaradzkich. Na jej stopie widnieją plakietki z wizerunkami czterech ewangelistów w aureoli aniołków, Boga Ojca, Baranka i Ducha św. w postaci gołębicy.

Od 1947 roku cerkiew pełni funkcję kościoła rzymskokatolickiego pod wezwaniem Matki Boskiej.

 

Anna Twardy

 

Opis na podstawie następujących książek:

1. Darmochwał T., Bieszczady. Przewodnik, Białystok 2001,

2. Orłowski S., Na bieszczadzkich obwodnicach. Część II. Mała obwodnica, Rzeszów 2009,

3. Śnieżyńska-Stolotowa E., Stolot F., Lesko, Sanok, Ustrzyki Dolne i okolice, Warszawa 1982.

Pogoda Cisna z serwisu

Najbliższe wydarzenia

Brak wydarzeń

Facebook

Nasz kanał YouTube

Artykuły

Atrakcje w Bieszczadach

Ciekawe miejsca w Bieszczadach

Cerkwie, koscioły i cmentarze w Bieszczadach

Szlaki turystyczne w Bieszczadach

Szlaki rowerowe w Bieszczadach

Trasy samochodowe w Bieszczadach

Zabytki w Bieszczadach

Fauna bieszczadów

Flora bieszczadów

Ciekawostki

Ciekawi ludzie w Bieszczadach

 

Kontakt

Bieszczadzki Portal Turystyczny wbieszczadach.net Redaktor Naczelny Piotr Kutiak 663 740 066
 Potrzebujesz reklamy? ZADZWOŃ502 920 384